Colombia

Lieve allemaal,

Hoe knullig en kneuterig een blog ook moge zijn, het is toch wel een vreselijk handige manier om iedereen up to date te houden. We zijn net weer terug in Nederland en hebben een geweldige maand gehad. Als we het vergelijken met de andere reizigers, hebben we ongeveer zoveel gezien als anderen die er aanzienlijk langer zitten (6-8 weken). We mogen dus blij en trots zijn! En niet te vergeten zijn we heelhuids, gezond en veilig thuisgekomen.. niet geheel onbelangrijk.

Wat is nou ons eindoordeel? Terugblikkend op onze verwachtingen voordat de reis begon, zijn we er zeker achter gekomen dat de vooroordelen absoluut niet kloppen. We hadden vooraf hostels opgezocht en stonden niet versteld van berichten op verschillende fora als 'it's pretty shitty, but at least it has a bathroom' met als toevoeging 'don't be surprised when a snake attacks you from down below though'. De allereerste grote meevaller waren zeker de hostels (zie foto's). Veel ervan stonden niet eens in de lonely planet (2009), om even aan te geven hoe relatief nieuw de meesten zijn. Veel hebben als eigenaar Amerikanen of Canadezen, vaak jonge reizigers die het onverzadigde land willen voorzien van meer gemakken en comfort.
Ten tweede wat betreft de veiligheid waren er ook veel bezwaren dat we naar colombia zouden gaan! Nog een reden waarom wij voorzien dat over 5 jaar Colombia het tweede Thailand zal zijn: de mensen zijn vreselijk aardig en zowel wij als veel andere backpackers hadden hier niets tot weinig van meegekregen tijdens hun reis. De mensen lijken nog niet echt geleerd te hebben hoe ze het toerisme kunnen uitbuiten, waardoor ze allemaal nog vrij onschuldig zijn en ook geinteresseerd.

DUS! ONS EINDOORDEEL!

COLOMBIA IS PASSIE.
EN HET GROOTSTE RISICO.... IS TE WILLEN BLIJVEN..

XKusjes! Wil en Veer

Op het nippertje hebben we de jungle overleefd. Wat een helse tocht... we wisten oprecht niet dat onze lichamen dit aankonden! Om sarcastische lachbuien te voorkomen en de ernst van de zaak aan te geven, hierbij een klein verslag:

Ciudad Perdida (Lost City) is een stad die door indianen rond 800 na Christus is opgericht. Nadat de Spanjaarden de stad hadden leeggeroofd voor voornamelijk het goud aanwezig, is de stad honderden jaren lang ongebruikt en ook onbekend gebleven. De natives die hier in de jungle wonen wisten van het bestaan, maar hebben dit altijd geheimgehouden. In 1972 pas is de stad ontdekt en 10 jaar later trokken de eerste studenten archeologie ernaar toe. Later gingen af en toe wat toeristen dit ook doen, tot er in 2003 een groep toeristen gekidnapt is door guerilla's. Ongedeerd zijn ze na een paar maanden vrijgelaten en als reactie hierop heeft de overheid besloten het gebied te laten bewaken door paramilitairen, waarna er veel backpackers toch weer naartoe zijn gegaan. En zo ook wij! Je kan de tocht in 4,5 of 6 dagen doen. Bedenk even dat zoiets als dit valt onder 'hiken' en we hebben gemerkt dat het heel normaal is om de vraag te stellen of te ontvangen: ARE YOU A HIKER? God, nou, als je het zo zwart-wit wilt zeggen, nou uhm, nee, eigenlijk niet nee. Deze reactie werd al snel met veel verbazing ontvangen want 'why for god's sake are you doing this track as your first one?'. Goede vraag. Door de week heen hebben we gemerkt dat het inderdaad een belachelijk zware tocht is, zelfs voor de ervaren 'hikers' onder ons. Dag 1 ging een meisje out. Die is afgevoerd en mocht de tocht niet afmaken, ze zou het niet redden. Je trekt per slot van rekening steeds dieper de jungle in en je kan maar 2 kanten op: terug of verder. En beiden is sowieso een vreselijk eind ver weg.

Picture this: uren lang de steilste helling oplopen die je ooit gelopen hebt. Met een backpack op. In de brandende zon. Met jezusslippers aan (zelfs in de jungle een grote fashion no-no en ze worden verbrand as we speak). Een stok in je hand (a-la-mozes) om jezelf mee op te trekken de berg op. En dan begint het te stortregenen. Zoals elke dag. Poncho's aan (moeder's inbreng bij vertrek, we hadden de jungle niet overleefd zonder die dingen) en je best doen niet te vaak te vallen (vallen doe je toch wel) door de modder, stenen, heuvels en over te steken rivieren. En dan kom je eindelijk aan, na uren zwoegen en zweten, in het volgende kamp, om in een uitzichtloze poging om droog te worden te ontspannen. Begrijp alsjeblieft dat dit onmogelijk is als er een zwerm van zo'n 50 muggen permanent rond je hele lichaam vliegt. Permanent.

Waarom hebben jullie dit dan in godsnaam gedaan, hoor ik jullie vragen? Wat was er wel leuk? Wat was het wel waard? Goeie vraag. Nee, het was echt fantastisch. We hebben het onmogelijke gedaan! Gisteren kwamen we aan, onder de wonden, bulten en pijn overal. De hele groep. Ook 30-jarige expert-hikers. Even gebroken als wij.

VICTORY!!!!

Met nog maar 8 dagen te gaan zijn we als kippen zonder koppen op zoek naar wat strand, pina colada's en zon. Even ontspannen en de wonden laten dichten. Letterlijk!

De jongens wilden dat we alsnog meegingen zeilen naar Panama (ze vertrekken vandaag), maar het was erg duur en er was geen plek meer. Dus we gaan waarschijnlijk vandaag een national park in en lekker op t strand liggen. We willen nog veel zien, maar hebben eerst even 2 dagen rust verdiend!

Tot daarna weer!!!!

xxx

ps: oja!! We hadden veldflessen met pin-up meisjes erop en rum erin meegenomen voor de paramilitairen en hebben dit met heeeeel veel ge-vertaal en sneaky doen the lost city in kunnen ruilen voor 2 echte legerpetten!!! YES! Beste souvenir!! xxx

We gaan over 15 weg de jungle in! Een hele zware tocht van 6 dagen, zwermen muggen en andere beesten, slangen, etc. Het blijkt enorm zwaar te zijn, we zijn doodsbang!!

TOT OVER 6 DAGEN!!

VAARWEL!! HELP! XXX

Lieve allemaal!

Na ruim een week zonder internet even een snelle update van onze belevenissen! Na San Gil hebben we een bus genomen naar Medellin, waar we in een hostel zaten tussen wel 20 blokken met alleen maar barren en ´gringo´s. Hier zijn we dan ook leuk een avondje uitgegaan met een groep uit ons hostel, welke wederom heel mooi was (dakterras met zwembad en alles). Vanuit Medellin zijn we naar het eiland San Andres gevlogen, weliswaar via Bogota dus het duurde allemaal even maar dit was het goedkoopst. Aangezien het best wel uit de route lag, hebben we enorm getwijfeld of we het wel of niet moesten doen, maar aangezien we een gratis appartement hadden waar we konden slapen hebben we toch besloten het te doen. WAT EEN GOEDE KEUS! Het is 1 van de mooiste plekken die we ooit gezien hebben, voornamelijk door de natuur en omdat het allemaal nog heel onverzadigd is. De zee had 7 kleuren blauw, er lagen over prachtige kleine eilandjes omheen en in het midden een stukje jungle en mangrove. We hebben onze 3 dagen hier dan ook goed besteed! ´S ochtends liepen we naar het strand, maakten we een praatje met wat jongens met vissersbootjes en die brachten je dan na wat afdingen voor een paar euro naar de eilanden. Het is het meest vreemde eiland ooit wat cultuur betreft: engels, colombiaans en rastafari! Dit was wel lekker makkelijk, want deze mensen spreken allemaal engels. Ya man!
Op het ene eiland kon je prachtig op het strand liggen, op een ander eiland hebben we een lokaal feest meegemaakt (we keken onze ogen uit: deze mensen weten wel hoe een fiesta hoort te zijn!!) en weer op een andere gesnorkeld. Deze laatste was namelijk een natuurlijk aquarium, wat inhoudt dat er vreselijk veel prachtige vissen omheen zwemmen, omringd door koraal. En geen toerist te bekennen! Niemand! We hebben tussen de roggen gezwommen met de locals en de prachtigste vissen gezien. Verder zijn we 1x uitgegaan daar, lekker salsa en merengue dansen, hebben we een dienst bijgewoond in een Baptist Church en veel vrienden gemaakt! Overal was wel iemand die ons dan weer op sleeptouw nam, die mensen hadden niets te doen en vonden het maar al te gezellig.
Na 3 heerlijke dagen vlogen we, wederom via Bogota, terug naar historische havenstad Cartagena. Prachtig!!! We hadden uit onze Heilige Bijbel (de Lonely Planet) een straatje gehaald waar veel hostels zouden zitten en gelukkig waren er nog 2 bedden vrij in wederom een prachtig hostel (voor wederom evenveel als de andere hostels). Een grote binnenplaats met zwembadje, hangmatten, ligstoelen, enorm grote open keuken en heerlijke kamers. We hadden hier zo een aantal dagen kunnen vertoeven, maar we hadden een smsje gekregen dat alle Nederlandse heren (Otto, Hugo, Wouter, Paul, Jochem) ons verwachtten in Taganga, een echte backpackersplaats, dus pakten we een bus (4 uur) hiernaartoe. En daar zitten we nu!! Het is zo bizar met een groep nederlanders hier! We zitten weeer in een te vet hostel, met zn allen op een kamer. We hebben gister samen drankjes gedronken en de jongens halen ons voortdurend over om mee te gaan op een zeiltocht van 6 dagen maar wij willen erg graag een jungletocht van 6 dagen doen naar CiudaD Perdida, de verloren stad. Hier gaat bijna niemand heen, dus het lijkt ons heel speciaal!

Keep you updated!!

xxxxxx

Lieve lezers en lezeressen,

We hebben erg weinig tijd om veel berichten achter te laten! We zijn veel op pad en maken veel mee! Nu al zoveel te vertellen!
Na een dag Bogota, waar eigenlijk 2 dagen voor waren uitgetrokken, hadden we het wel weer gezien. We voelen ons ontzettend veilig hier, de mensen zijn enorm vriendelijk etc, maar in Bogota is het toch lastiger: het is een enorm grote stad en het hangt heel erg af per wijk waar je liever wel of niet komt. Toen we aankwamen reden we met de hoteltaxi door 1 van de slechtste buurten: heeel bijzonder om te zien! Hoeren op straat, heel slordig en vies en ongure types. De mooiste wijk van de stad, Zona Rosa (de roze zone, deze zie je in elke grote stad hier) was veilig en fijn en hier zijn we dus maar wat gaan drinken. Hiervoor hebben we wel enige tol moeten betalen: drankprijzen alsof we in Cannes zaten met hoogseizoen.
Na een dagje rondgelopen te hebben met Paul en Jochem, kwamen zij met het idee om naar San Gil te gaan. Wij wilden eigenlijk naar Medellin via Rio Claro, waar je in een hostel aan een rivier uitkijkend op de jungle zit. Na wat wikken en wegen hebben we toch besloten met de mannen mee te gaan. Het is fijn om met hun te reizen en aangezien het ons eerste af te leggen afstandje zou worden, leek dit ons wel een goed idee. Reizen hier is ons ontzettend meegevallen! Het openbaar vervoer is hier nooit goed van de grond gekomen, wordt gezegd, dus treinen zijn er bijvoorbeeld niet. Dit wordt echter gecompenseerd door het gemak van het reizen per bus: ongekende luxe! Voor 20 euro hadden we een ontzettend luxe toerbus (en dat was zelfs nog het instapmodel, goedkoopste kaartjes). Je zit 10x ruimer dan in een vliegtuig en er wordt fijn een filmpje opgezet. Na een reis van ruim 6 uur kwamen we aan in San Gil. Meteen hebben we geleerd niet blind op de Lonely Planet te vertrouwen, ik citeer: `San Gil is zeker geen mooi stadje, maar je kan er wel veel sporten beoefenen`. ONZIN! Het was een prachtig idyllisch bergdorpje, op meer dan 2000 meter hoogte met hele vriendelijke mensen. De hoge bergen die eromheen lagen en de oplopende straatjes, gekleurde huisjes en gezellige marktjes maakten het een verademende eerste stop na de grauwe, koude hoofdstad.
San Gil ligt in het gebied boven Bogota, wat Santander heet. Het staat bekend om de extreme sporten die je hier kan beoefenen, in een prachtig bebost gebied. We hadden van tevoren gebeld naar een hostel wat ons wel leuk leek, van een Australier. Het bleek top! Er waren een aantal 2 of 4persoonskamers en 2 slaapzalen (dorms). Het had een hele leuke binnenplaats, alles van hout, heel gezellig, met hangmatten en al. Ze waren net een week daarvoor verhuisd, dus we waren blij dat we even gebeld hadden! Hier hebben we heerlijk uitgerust van de vlieg- en busreis. De volgende dag besloten we meteen in ieder geval iets sportiefs te doen met de jongens. Uiteindelijk hebben we gekozen voor wild water rafting, aangezien de grootste en ruwste rivier in dit gebied stroomt en mensen van heinde en verre komen om hier te raften. Na een uur rijden door de mooie groene bergen hebben we 2,5 geraft! En het was heftig!!
Zie: http://www.youtube.com/watch?v=jIXTM_dU0EE (dit zijn wij! goed kijken!)
`S avonds hebben we lekker een drankje gedronken op het dorpsplein, waar ze gitaar aan het spelen waren en iedereen mee aan het zingen was. Het was leuk om te zien dat het hier tenminste wel een beetje leefde: het is hier erg vroeg donker en ook vroeg licht, dus de mensen leven vanaf vroeg in de ochtend en vaak is het om 11 uur al uitgestorven in de barretjes en zo ook hostels.
Nog 1 nachtje hebben we in Hostel Macondo geslapen. Veer is telkens heel vroeg wakker dus is het dorpje ingegaan en heeft ontbijt gemaakt voor het hele hostel (even prijsindicatie: 20 eieren is 1 euro). De eigenaar was zelfs verrast dat we zo gezellig met zn allen zaten! Jochem was blij want die heeft altijd honger, Wil omdat ze lekker Les Fraiches (Schrijf Je dat zo?) kon drinken. Daarna zijn we naar watervallen en waterholes gegaan om te zwemmen (met natuurlijke glijbanen en 0,0 toeristen!). De mensen zijn ontzettend vriendelijk en lijken het maar al te leuk te vinden dat wij zo`n interesse tonen in hun land. Vriendelijke mensen tot nu toe, misschien wel een beetje tegen onze schichtige verwachtingen in. Maar we blijven voorzichtig! Beloofd!
Aan het eind van de middag dag gezegd tegen de jongens en samen met anderen uit het hostel een bus naar Medellin genomen, onze laatste binnenlandse stop voordat we de kust aandoen. Iedereen reist hier `s nachts: je bespaart de kosten van een hostel en slaapt de reis door. Aangezien we met een groep waren, hebben we onze voorgenomen regel om dit juist niet te doen verbroken en zijn we met de hele groep naar Medellin gereisd. Heerlijk hebben we geslapen, en we missen minder tijd. Dit was de laatste lange busreis die we zullen doen, dat idee is wel lekker. Voor de rest zijn het veel kortere stukken.
Nu in Medellin, de 2e grootste stad van Colombia. We slapen in een hostel van een Kiwi, het heet dan ook Casa Kiwi. Wederom beter dan we hadden durven hopen! Hangmatten, ruime kamers, gratis computers, alles van bamboe, heel gezellig (dakterrassen, minibios etc.). En 1 van de goedkoopste ook nog, we begrijpen er eerlijk gezegd niet veel van!
Nu lekker de stad in, we willen naar Plaza Botero waar allemaal Botero beelden staan, en de roots van Pablo Escobar opzoeken. En, als de planning het toelaat, paragliden boven de stad!!
We zitten hier middenin Zona Rosa en we zijn omringd door wel 10 blokken met alleen maar barretjes! Heel gezellig! We voelen ons veel en veel veiliger hier, het stikt van de backpackers! Ook wel weer eens leuk voor de verandering.
Morgen vliegen we al door naar San Andres, we hebben met enorm veel moeite betaalbare tickets voor dit bounty eiland weten te bemachtigen.

Hierover dus snel meer.....

MUCHOS BESOS AMIGOS Y FAMILIA! (we zijn elkaar ontzettend hard Spaans aan het leren en overhoren!!)

xxx

Haaa Nederland!!

Even een heeeel snel bericht! Alles goed hier! Lange vlucht, helemaal kapot! Paul en Jochem stonden al te wachten, zo ook de bus van het ho(s)tel. We zitten in een buurt die als beste bekend staat, maar er is niet extreem veel in het meest nabije blok: stukje lopen en je zit in het historisch centrum. We schrokken een beetje toen we aankwamen, het was laat en het leek wel alsof er een avondklok was! Niemand op straat! Na inchecken zijn we 1 drankje gaan drinken met de jongens in het dure deel van Bogota, wat inderdaad duur was maar wel heel veilig en gelukkig wel mensen op straat. De jongens gaan vanavond door naar het noorden, wij willen niet in de nacht reizen dus vertrekken morgenochtend. Dan slapen we 1 nacht aan een rivier, waar we kunnen paragliden, wild water raften en wandelen door de jungle. Dan de volgende dag door naar Medellin, 2e grootste stad van het land.
We hebben veel zin om naar het Noorden te gaan aangezien het hier best koud is. Veer werd vanochtend al voor hoer uitgemaakt (netjes lange mouwen en een broekje), na letterlijk 1 stap uit het hostel te hebben gezet, dus we lopen er nu maar bij als de meest afstotelijke idiots. Niemand die meer naar ons omkijkt. We gaan vanavond samen eten en redelijk op tijd tukken, omdat het hier s´avonds dus niet echt gezellig is (of extreem duur).
We zijn net een berg opgegaan met een kabelbaan en hebben over de hele stad heengekeken, echt prachtig!

Nu verder foto´s maken, die zullen we zsm uploaden.

ADIOS AMIGOS Y MUCHOS BESOS,

Beronika y Viellemino

Wil laatste uur als Blondine

Nog 1 week te gaan en dan vertrekken we! De backpacks, klamboes en bikini's zijn ingeslagen: we kunnen niet wachten!! Woensdagochtend vroeg vertrekken we!

xx

Wil en Veer